anekdotlara iki yıl önce bir edebiyat sitesinde başlamıştık; antiope ve ben. sürüle sürüle buraya kadar geldik. İmdi ricamız odur ki bu başlığa antiope ile benden başkası not düşmesin. gerekli görülenler tarafımdan silinecektir.
0 entry -- admin's blog
- entry yazmak için giriş yapın veya kayıt olun







-Nerede kaldın?
-Orada buradaydım, kapı arkalarında.
-Birileri mırıldanıp duruyordu, beynim bulandı.
-Boşver karmaşa her daim iyidir, basitlikte yolunu kaybedersin sen.
-Basitti ama...
-Çözmeye uğraşsaydın keşke kesip atmadan önce...
-Boşver önemsiz, bırak mırıldansın köşede kedi gibi...
-Kedi almıştın?
-Terk etti, o da.Gülme, iyiyim böyle. Yalnızlık çoğunlukla inanılmaz gelmiyor. Belki bazen durup ne işim var burada diye soruyorum. Ama geçiyor.
-Çağırma bir daha beni... sende bana göre bir şey kalmamış. Cebimde de gül bahçesi yok.
-Uzak durmandan iyidir. Kötümser havaları çağırma.
-Anlamayacaklar.
-Bunu beklemiyorum. Devam et hadi.
Şimdi orada olanlar ne düşünüyorlar?
Orada olduklarını ne biliyorsun?
Olmalarını istediğim için belki...
Neden bunu ister ki bir insan?
İlk soruma cevap yok mu?
Ne diyordu o kadın yazar? Nevrozlar kendini korumanın bir yoludur.
Sus
Peki.
İki kedim var balkona uğrayan. Birine yemek veriyorum diğeri daha sadık.