(bkz. cocuklarla girilen diyaloglar)

bir insan acı çekiyor...
gecenin ilerlemiş saatlerinde tranvaya binen bir insan
belki de bach bu

sana bir şey söyleyeceğim korkunç hu
hatırlıyor musun
bana bir zamanlar senin çin de oturan bir ablan var demişlerdi ya, yalanmış
benim çinde hiç ablam olmamış
neden böyle bir yalan söylediler
bazıları kötü olmamı istiyor, korkuyorum
aslında beni korkutan gecenin karanşığından çok sokaktakiler, gecenin ilerlemiş saatlerinde tranvaya binenler
bir bach konsertosunun ilerisine giden bu insanlar beni korkutuyorlar
suratları kötü bir müziğin dudakları gibi çilek çilek yara olmuş
herkes sapıtmış
gece boyu olup bitenler beni korkutuyor korkunç hu

(bkz. kompozisyon)

bir çocuk, çin'de ablasının olmasını istiyor. çin i hiç görmemiş ve orda bir ablası olmamış. bach konsertosunun bir bayan olduğunu anlıyorum. bu bayan o kadar güzelmiş ki, dudakları çilek rengindeymiş. ben de çin de bir ablamın olmasını isterdim. çince konuşabilen ve bana çince öğretebilecek bir ablam... ona çince, geceleri tranvaya binen bir hayaletin olduğunu söylerdim. o da bana inanmadığını söylerdi.

kül öykü'nün ocak 2009 sayısında ece ayhan'ın:

benim hiç çin'de bir ablam olmamış korkunç hu
gecelerin ilerlemiş saatlerinde tranvaya binen
bir bach konçertosunun dudakları gibi çilek korkunç hu.

mısralarını yorumlatıyor 14 yaş grubuna.

-bir insan var ve korkunç hu diye biriyle derdini paylaşıyor. çin de hiç ablasının olmadığını söylüyor. gecenin ilerlemiş saatlerinde tranvaya binen, bach konsertosu gibi çilek dudakları olan bir ablasının olmasını istiyor.

Yangınlı Sözler

süreğen bir unutuştan sızlayan beden
'donmuş kentler'de döner
'kavruk yangın yeri'ne
bir gün biz gideriz bir gün
isli bir kalabalık kalır
o kentlerde
kor bir 'hatıra' kalır

bir gün biz gideriz bir gün
yaz bir yangını imler
söz yanar ve yaz
yaz bir yangını imler
dirilip külümüzden
nicedir yakılırız
yangın can içindedir
yangınlarla kavrulan o yanık gülümseme
bengi bir düşü fısıldar
karanfiller açar da
sevgili yüreklerde
o sevda aydınlanır
eğilmez bir hatıra
gezgin bir gülüş kalır

bir gün biz gideriz bir gün
kanayan bir hasret kalır
güneşin burçlarından
o 'uzak çan' duyulur
sözümüz o gün üzeredir