bu başlığı görmek istiyorsan tıkla

bir de şiir eklesek hazır başlığa meraklılar varken;

SEVMEK DE YORULUR

Bir adam bir kadın var içimde iyice anladım

Bana bunu sessizce anlatıyorlardı

Bir yerde onların yönlerinden

alımlı bir zarf katlanmıştı uzaktaki

bulvarların geceye vurdukları

çağırmasız kır günlerini zararsız akrepleri

uzunlamasına yaşayıp yatay bir çocukla kalkan

bir sürü alışkanlıklar taşıyan

insanlığımızı gülüşü yalnızlar çarşısında

çağrılmış gümüş seslerini aynadaki yüzlerin

başkası sevsin diye en seçkin yerine

bir şal gezdirirdi

İnsanlığımıza bir şey getirirdi yalnızlarla

Bir sen varsın hep saçların ağzın

Bir merdiven hücresinde

uzak çağrışımlarla koşardın ya bensem

seni sonsuz gelişinle

saçından tanıyor gülüşünden kaçıyor

eğilip başını içlerimden geçtiğin zaman

uzağa bir yolcuya karşı çıkar gibi

Artık gecikmiş alışıldığım gidişinle

davranılmaz üstünde durulmaz

hiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksem

Yüzün soygundan geçmiş öyle bir yerde

durmuş ki bakışın boynun bozgun

üstünden bir nehir geçer gibi

ya gecedir ondan ya bulanık sudan

bir hasta gibi ağrımaktasın

Gelişini aldım onu nasıl harcadım

Denizden bunalıp okyanusa

Selâm çakan vapurun

Sevindik adımına birden parka çekildik

Ve birden nasıl bayram bıyıklı

Bir yaylım herkesin yaydığı bir merhabayla

Eğip başını içlerimden gittiğin zaman

Uzağa bir yolcuya çıkar gibi

Selini üstüme çektin önce

camdan bir mektup dolabının

üstüste sayısız koridorunu yüzüme yakın

başını duvara değdirmiş bir benzetişle

josef ka benzeri bir bakışındı

ya da konuşmayı kesip aman sen

öyle bir gittin ki benimle

Piknik beni sana verdi önce

Gelişen güneş yalnızlıktan bir göze

Eski ellerin

Ve çağlarınla bir şeye uzanmış etin

Ve hançerinle zamana saf durmuş

Son gidişindir bu

Bunların hepsi beni çağırıyorlar sevinçlerimden

Biri denizdir uzun boylu gürültüsüyle

zaten hangisi kavak zürafası değil

biri bütün yan odaları bekler

kuşkulu geçer camlardan

ve bırakır yerini bir koridor bekçisine

Haydi sen bütün onlara git benimle

Son sigaramdın

Gidişin antinikotin

Birden bir şey mutlu eşit piyano çalıyor

Elleri iki çeşit durgun

Gerçi çıkmıyor gelenlerin karanlığa duranların

Suya inen sesleri

Tam şimdi denizinle

bir çakıl taşına yaklaşıyor

kuma çok yakın bütün kesitlerinle

bakıyor ve bunalıyorsun

Tam şimdi ipe koşan

beni elleriyle alkışlayan

ağrıyan bir gün geliyor

cahit zarifoğlu

uf.başta olunca mecburen bakıyoruz.acaba bu başlığa kim entry yazmış diye:)

bob dylan der ki;

(...)

Korku içinde yaşıyoruz.
Çünkü öleceğimizi biliyoruz.
Hayvanlar öleceklerini bilmez, korkuları yoktur!
Memnun biçimde yaşarlar...içinde bulundukları anı.
Ölümün farkında olmak bizi alıkoyar.

* * *

Hükümetin elindeki tek güç suçluları yakalamaktır.
Eğer yeterli suçlu yoksa kendiniz yaratırsınız.
Suçla ilgili o kadar çok şey yaratırsınız ki yaşamak imkansızlaşır.
Kanunları çiğneyeceğiz!

* * *

-Kötü bir şeye kalkışmazsın değil mi?
-Silahlara büyük bir saygı duyarım.
Önce suçlular dolu bir ulus oluşturursunuz sonra da suçlular üzerinden para kazanırsınız.
İşte sistem bu! Oyun bu! Bunu anlarsanız daha kolay uyuyabilirsiniz.
Unutmayın hayat bir taksi kullanmak gibidir.
Canınız bir yere gitmek istemese bile taksimetre çalışmaya devam eder.

* * *

- Çok güzel hayvanlar.
- Teşekkürler.
- Ama takdiri hak eden tanrı.
- Zengin olmak için başarılı olmaya ayıracak vakitleri yok.
- Şöhret hayali kurmuyorlar.
Onlar yaşlandıkça değeri azalacak şeyler almak için paraya ihtiyaçları yok.
Onlar güzeller, varoldukları biçimde...
Yaptıkları neyse onu yaparlar.
Aslanlar kaplan olmaya çalışmaz.
Tavşan bir maymunun taklidini yapmaya çalışmaz.
Olmadıkları bir şeye benzemeye çalışmazlar.
Bize, insanlara benzemezler.
Çita, kaplan, yılan, maymun, babun...
Domuz, hipopotam, gergedan, dodo bal porsuğu...
şişko kurbağa, hepsi, her biri mükemmeldir.
Kendi orjinal formlarında... Sonra insan ortaya çıktı.
Onu kimin, ne amaçla yarattığı hala gizemini koruyor.
Neden burada?
Bu bir gizem.
Burada olmaya hakkı olmadığını biliyoruz.
Ait olduğu yeri bilmiyor. Bilmiyor çünkü böyle bir yer yok.
Ayı avcısı insan...
Tuzak kuran, geyik kovalayan...
Ayı avcısı insan, geyiklere tuzak kuran...
Ayı avcısı insan, kürk için tuzak kuran...
Geyik kovalayan insan...
Yavru fokları sopayla öldüren, yunuslara vuran...
En aşağılık varlık, en aşağılık varlık.
O bir asi çığırtkanı, ortalık karıştıran bir ajitatör.
Ortalıkta dolaşıp burnunu ait olmadığı yerlere sokar.
Hayvanat bahçesi, akvaryum...
Bunlar hayvanlar için hapishanedir.
Bu hayvanlar insandan bir şey öğrenemez, insanın onlara öğreteceği bir şey yok.
İnsanlara bakmazdım bile...
Atom bombaları, kurutma makineleri ve otomobilleriyle öyle tiksindiriciler ki...
Yarattıkları hastalıklara tapınak olsun diye hastaneler inşa ediyorlar.
İnsanlar taşıdıkları sırlarla birlikte yapayalnızlar.
Maske takmış ve isimsiz...
Kimse onları tam anlamıyla bilmiyor.

Bir kaldırımda gördüğüm çatlak benim için bir insandan daha güzel.
Güneşin kuruttuğu bir gölün dibindeki çamurdaki çatlak bir insandan daha güzeldir.
Demek istediğimi anladın mı? -Anladım. Doğmak bir tür lanet gibi.
İşte bunda haklısın.

Korku içinde yaşıyoruz.
Çünkü öleceğimizi biliyoruz.
Hayvanlar öleceklerini bilmez, korkuları yoktur.
Memnun biçimde yaşarlar...
içinde bulundukları anı.
Ölümün farkında olmak bizi alıkoyar.
Gerçekten inanılmaz bir lütuf.
- Tanrım!
- Sana bir şey daha diyeyim...
Antik kültürler, uygarlıklar...
inek, tavşan, keçi gibi hayvanları kurban ederlerdi.
İnsanların yerine... Şimdi bunu tersine çevirdik.
İnsanları kurban ediyoruz. İnkalar gibi...
Aztekler gibi, büyük şirketler gibi.
İnanılmaz bir lütuf!

* * *

Bazılarımız mükemmellik ve erdem peşindedir ve eğer şanslıysak... bunlara erişiriz. Ama mutluluğun peşine düşemezsiniz. Size ya gelir ya da gelmez.
Her zaman şu olsaydı ya da bu olsaydı diyebilirsiniz... Ama "eğer şu olsaydı"... Kendimizi bir şeylerden yoksun hissettiğimizde girdiğimiz bir ruh halidir.
Babamın dünyasında ona ait olan bir şeyi alamazsınız. Ne altınını, ne gümüşünü ne de kadınını... Bunu annem için yaptığımı sanıyordum... Ülkem için yaptığımı düşünüyordum...
Ama özünde kendim için yaptığımı biliyordum. Neticede demiri büken en güçlü olan koldur.

* * *

Ben her zaman bir şarkıcı olmuştum ve belki de asla daha fazlası değil.
Bazen "şey"lerin anlamını bilmek yetmez...
bazen "şey"lerin ne anlama gelmediğini de bilmek gerekir.

Mesela sevdiğiniz insanın ne yapabileceğini bilmemenin ne anlama geldiği gibi... Her şey parçalanır. Özellikle de kuralların ve kanunların tertipli düzeni... Dünyaya bakma biçimimiz aslında bizim kim olduğumuzdur.
Dünyaya güzel bir bahçeden bakarsanız her şey neşeli gözükecektir...Yüksek bir platoya tırmanırsanız yağma ve cinayet görürsünüz. Doğruluk ve güzellik bakanın gözündedir. Ben her şeyi anlamaya çalışmaktan çok uzun zaman önce vazgeçmiştim.

en üstte tutayım ben bu başlığı.

insanları kışkırtayım.

bir de kimin baktığına baktım.

baktım

her seferinde bir kez bakıyorum.

insanda tıklama istenci oluşturan başlık.

ekleme yaparken karşınıza çıkıyor.. zaten var olan bir başlığı eklemeye kalkışınca çıkıyor.. arama motorunda eklenmiş başlıklar bazan ne hikmetse çıkmıyor..