deliligin kiyisi

kıyısında susarsınız.
sözcüklerle tarifi yoktur pdm'liğin. ateş düştüğü yeri yakar dolayısıyla. manik olsun, şizofreni olsun veya rengi ne olursa olsun bütün beyin hasarlı, ruh hasarlı hastalıklar kötüdür. ve deliliğin kıyısı yoktur. sözcüğe dökülemez somutlanamaz hiçlenemez. acının varlığı çevrenizdekilere yansır da siz henüz acı çektiğinizi bile farketmezsiniz.
delilik yıpratıcıdır eğer tam delirmemişsen.
yarım delilik, allah kimseyi düşürmesin.

deliligin tarihi vardır ki o da siyasal bir şeydir.

kayıtsızlık değil, kayda değer bulmamaktır deliliğin kıyısı sandığımız şey...Aklını başına almamaktır, akıl dediğin bir kuru hayat..Neresinden tutarsan tut, elinde kalacak...Bütün akıllılar bir adaya çıkmıştır zaten.....o yüzden gemileri ancak "deli"ler yakar..

Bilmez kuşların ne vakit öleceğini peştemallenen deli zamanda..kuyulara atılan taş hesabı çizelgesini darmadağın eden bu yorgunlukta.Sanırki dallardan bir öykü sarkar kuyulara...ağır,körpe,dokunaklı ve acı. Vahşet boynunda asılıdır oysa o ilmeği suratsız dağınıklıkta yalnızlığıyla ölçen.
Yastığa bir baş işlediği görünür sonra yavaş yavaş elleri..Yalannn! kimse bir şey işlemedi gece tırmalarken düşlerini.Dişlerinde anıların kırıntıları çiğnenirken yalan,nedenler örüldüğü düşlerden sızan. Yalan işte birilerinin değdiği bu yalnızlığa.
Yumruğu kaburgalarından yiyen bir türkü dillenirmiş yüreğinden.Kimse yanlış anlamadı sözleri,emanetti kelimeler kaburgalarımda.
yalnızlığıma kulaç atacak bir gezgin sularımda kaybolur..bilmez mi ki sular dalgalandıktan sonra durulur. ateş yüzümüzde,yüzümüz aynada,göründüğünden fazlası değiliz aslında bu konuklukta.
yüreğine inme ,denizimdeki yılanların öcü bu..
bu gece damarlarıma enjekte edilecek tırnaklarıyla çizilen tınılar..
duyuyor musun aydınlığın sesini karanlığında?
duyabileceğin bir titreşim değil belki de bu yoğunlukta..

o mahşeri ilahinin tüm sütunlarına kalbinden bir şerh düşen ruh
azraile buharadan bir kitabe
belkısın gözlerine bir çarmıh ve
zülayhanın ıslaklığından bir nar
ısmarladığı zaman
işte
ben
o zaman kurarım tahtımı rabbilzülcelalin ikramının ortasına.....(bunu bir deli dedi ben yazdım)

güzelle çirkini, günahkarla masumu, siyahla beyazı birarada tutan ellerimin sardığı kıyım...ve zorluyorlardı hala hiç durmadan bende olanları bir paçaları olmaya. büyük bir kaosun etrafına kazıdıkları sembolleriyle diğer yarımı aklıma sokuyorlardı..neyim vardı! hayata olan koca bir kan uyuşmazlığım..
diğer yanımın saklı haliyle sevişip gelmiştim buraya, bulamazsam da hiçbirşey kaybetmeyeceğim, bulursam bir kez daha kaybetmeyeceğim!