Zivistane. Li cihna berf û bagere, li cihna seqeme. Gelek mirov di sermayê de ne. Ne nivaneka wan heye û ne cihek heye ku bi bal ve herin. Di serma demsalê de di qefilin.

lêbelê, dizanim ku çiqas dijwar ji be ev zivistan, dê her rojekî dawi bibe. Kesên di tengezarîyê de, di bin bandora xizanîyê de, dê bi gihêjin bihara xemilandî. Hundurên hemû belengazan dê germ bibin. Şahîyên wan dê geş bibin.

Lê nizanim dê kengi zivistana dilê min dawî bibe. Dê kengê germîya jiyanê di hundurê min de hêlina xwe çêke.

Zivistana Dinya’ye, bi mihan tê hejmartin. Li ser bûyerên ku di van mihan de derbasbuyîn, gelek çirok û efsane hatine çêkirin. Gelek sitran hatine gotin, gelek qêrînên van miha bûne awaz û ketina nav perên dîrokê.

Li nizanim gelo dê kengê, dengê hawarên dilê min bên bihistin, kengê xem û xiyalin min, dê bibin awaz û ji hundurê min derkevin.

Zivistane. Ewrên reş, li ser bajaran digerin. Hemû mirov bi hêvîya dilopên rehmê li ewra di nêrin. Cotkar û karker, bajarî û gundî tev li benda bar danîna van ewra ne. De ji nû ve şin bibe rûyê erdê. De çem û kanî tije bibin û bi coşek mezin bi herikin.

Lê belê kiyê ji min re bi je, gelo ewrên di hundurê min de dibezin dê kengê barê xwe danin. Dê kengê ji nu ve hêşîn bibin hêvîyên hezarsalî, kengê bi gihêm coşên dayimî.

Dê kengê bi herikim bi ser kulên qelişîve.

Dizanim ku zivistan zehmete, tengavîye, bêgavîye. Nexweşketina kal û zaroka, bê derfet ketina mezinaye.

Dizanim ku zivistan, kirasê li ser neyinîyan di rake, belengazîya bêkesan derdixe ser rûyê erdê. Ji ber vê yekê ji, xizanên bi rûmet ji zivistanan ne razîne. Na xwazin ku zivistan bi ser wan de bêt. Di biharan de, di Germa havinê de hestiyên xwe, çermê laşê xwe didin ber tavê û xwe germ dikin. Heta dema zivistanê bêhna xwe li germîyê derdixin.

Lê gelo ev dilê hejar, dilê xemgin û belengaz dê çi bike. Ji sermayên ku di hundur de hêlîn çêkirî, dê çawa xilas bibe.

Nizanim gelo ev melûlî dê kengê bê veguhestin bi bal şahîyê ve.

Çi tavîya heyî, bi ser vi dilê bê cil û berg ve têt. Tu dibe qey ricifa hemu dinyayê ketiye vî hundurî de. Ew qas di lerize, Mina çiqilekî nîv şikesti û di nêva bahozede mayî, di heje, di çe û tê.

Ya ku ev dîl tê de, ne nexweşîye ke, an ji birîne ke, ku bêt derman kirin.

Hema di ricife, hema di cemide, di nav xwede di qerise. Ne agir lê kar dike, ne Germa havînê an ji şahî û dilanê li hawirdor Rûyê wî geş dike..

Her dem di qefile, her dem di heje.

Evî dilî gelek biharên derewin dîtin, gelek caran hate xapandin bi beşişandinên sexte.

Evî dilê jar û xemgîn gelek pêlên giran di ser xwere avêtin, gelek buyerên jahrî daqurtandin.

Demên berê ne bi vi rengî bu, ne ev qas di ricifî. Demeki dirêj hemu dil mina xwe dizanî. Ne Kenê mirovan, derewîn di dît, ne giriyên wan. Heta ku rojekî, di kulanê jiyanê de, di bin tengazarîyê û neçarîyê de ew û rûyên mirovan li hev rast hatin, çawa ku çavên wan ketin pêşber hev, ma behitî. Di cihê xwe de hişk bû. Ji rastîya rûyên qirêj, ji durûtîyê, ji nerastîyê ma cemidî.

Dît ku Rûyê rastîyê cemidîye. Hinav û dilan di cemidîne. Mirovî ji jiyana germ dûr dike. Tirsa sermayê dixe nav hinavan .

Gava ku bi xwe hesa, li rewşa xwe nihêrî, dît ku di nava xwe de hatiye qeyd kirin. Tu mefer di destan de ne mane. Roj ber bi êvarê ve diçe.

Serma rastîyê singê xwe di nav de çikand.

Ji wê rojê û heta îro gav bi gav bêhtir di cemide, hişk dibe. Di ricife.

Zivistane. Di hemu demsalande zivistane. Di biharê de ji, di havînê de ji zivistane. Zivistana vi dilî ne rojaneye, di hemu dem û hemu rewşande ye. Zivistana dilan ne mina zivistanê demsalê ye. Dema cih ji xwere vekir nema bi şunde here.

Disa ji bi hêvî me. Li benda rojên germ im. Rojên ku vî dilî û van dilan ji zivistanê derxinin. Hemu demên salê li me bikin bihar. Heke jiyana me têrê neke ji, disa dixwazim hêvidar bim.

Ji ber ku dizanim roja hêvî bi mire, mirov ji pêre di mire.

Jiyana bê hêvî ne tu jiyane. Mina jiyana mihane.

http://www.haksozhaber.net/author_article_detail.php?id=5865

Sis de Yara / Ömrüm Gazeli

gör iri balkonlarla indiğini akşamın
doluyor yatağıma akrep kokusu
yırtık avuçla içtiğim su / dokun kuş bulutlarına
içimde resmini çiziyor tâvus
-ne çok uzak ne çok kadınsın öyle-
caddelerden akan sus
dilime hangi köpeği bağlıyor

atlarla kınalıdır umulmadık yerin
savrul ur / mermerler de akan yüz
ısırır her gece aynı yerinden kendini çünkü
yanlış bir kente demirlerini atan deniz

çürüdü koynun!da bütün elmalar
üstüne muskalar yazılmışken elbiselerimin
yüzümü ikiye böl!en sırtında
örülmüş saçları var bir nehrin

(kelebek kanadına bağlı iplerin / beklenmedik vebâ!sıdır güvercin
bak kokuyor / yatağım takvîmlere kırılmış gibi
kırmızı bir salgın evreninden iniyor / büyü!yor. terkisi. ellerimin.
ölüm genişliyor içimde -avlu kimin parmaklarını yutarsa)

kirliyim! bir sis yarasıdır evim: gir içeri uyut beni: son resminde
kandan parmak izin: kapında bekleyen akrabam: serin bir yarayla
gümüş yağmurlar indim geceye: ne keten ne elif:

dolaştım kendimi (zehir katran zakkum)
sürahi içinde garip bir ömür: göl’ü kasıklarıma basıyorum:
nafiledir
kuruyan bir karınca için okuduğum mevlit
hiledir ruhum: yağlı urganlar geçiriyor kalbimden
evlat edindiğim söz: ve sair bir yalandır sıska tövbeler
ezber değildir kamaşan hüznüm / öyle zifir ve çeper

-yırtıldı yüzümün perdesi-

ama sevgilim: o nârin ölümü kahvelerin
sakin hatıralar için
ayakları ince bilekli bir kadın doğuruyor

http://www.ibrahimhalilbaran.com resmi web sitesinin introsunda diyana wekil'in garuna şarkısı enfes.

Şûr / Suya Şerha
(biriktir suları
kalbim, akşamları kilitlidir
bu rahmin kapıları. gecenin bedenlerindeki tayf,
batıda ad/ettir sevişmek. kırılgan rakkaselerin bileklerinde
bize kalan nedense
ölümdür.
kaldır bu akıbeti üstümden)

ödünçtür sandıkları sözün
yatalak evlerde vurdum kemiğimi / değdim suya keskin oldum
gevşek bir ağızla öptüm mazotu: unuttum yüzümü kendim oldum
aynaların sabahında kayıp bir su târihi
kurudum! ezberim kendime: çöldeki sarnıca rehber oldum.
yok kîn tutacak kimsem yok annemin melâl taşları -o yüzükler
geyikli bir duvar saatidir kristal buğday çuvalları

artık delilik işâretidir bir cenk hikâyesi: deştim karnımı
ne hu ne yastığım altındaki su masalı.

sustum: üç gün oruç tuttum: posterler arasından geçtim: sakat
ölümler buldum kendime: açbirkedigibiçekipgittizamân:
benden bana kalan tortu: nedense hep kuzey oldu: kardeşlerim
öldüler bir bir: -âmîn- döküldü evlerin sıvası.
atletimde bir leke: annemin bilmediği üç dua: ateş, tuz ve kötülük:
taşın içinde eridiği su: teberrük saydılar aşkı yarama
başka bir geceye gittim, çoraplarımda ölü ağızlar giydim: bir hınçla
astım yüzümü unutmak askısına: cobain ölmüş dediler:
babam en çok cesedime güvendi o akşam. kalmadı aklımda
hiçbir kapının mandalı.
ruhum, o murdar ceset ve genzimde ilâç kokusu
tuz ve tırnak kaldı hâtırası olmayan evden
yatağımda naylon çarşaf ve öksürdükçe bileklerini kesen kadın
döküldü avuçlarımdan -derken- dişlerimi bir elma'da unuttum.
hâfız atlar geçti içimden nehre yakın

akşam avlusunda nasîpti kesilmek yemîni. kırıldı kil idi suyun belki
çekmeceler içinde hurda ve avuntu / bozulmuştur kalbi suyun belki
...

gölgem saydığım ne varsa yüzümü onunla diktim
çağırdım cümle terzileri
-âh o kambur yüzün. bir çırak kadar izledim ellerini-
bulunmadı göle varan bir hevesim.
atları seven bir çocuk olarak kaldım kabzasında suyun.
fotoğraflar çekindim ellerim kalçamda, arkamda kumsal resimleri.
yine de
yetmedim hüznüme: ağladım uzun, uzun çarşamba geceleri.
terâvîh sonrası çalınmış bir ayak-
kabının çaresizliğine döndü bilgeliğim

sustum: biri gidip nehri kesti. doğdum.

ölü taşlar kaldı sular mezarlığından: açsam ellerimi
acıyacak kaderim: yüzümü saran bütün bir kış
dilsiz bir kadın eliyle sevecek beni:
dokunmak ya da duymak: böyle bir su telef eder
beni

-kalbimde birbirini döven demir sesleri-
ey sular nereye böyle: bu sıyrık kimin yüzünde?