kemal fevzi

Bingöl
Bir nağme-i bîmâr ile fecrindeki lerzan,
Ahû-yu seher girye döker sinene gülfâm.
Her nefha-i şuhunda sabâ-yı gül-ü nâzân,
Füshatma ıtrında kılar dembadem ârâm
Ahzân-ı meşa fevk-i sükûnunda perişan,
Bir tûde-i evham ile ufkunda hırâsân
Demler doğurur mâzi-i pür-zulmete âid;
Encümle örer vechine bir berk-i nâhid
Rüyalı kanatlarla uçan giryeli tüller,
Bazen sararak hüsn-ü füsûnsâzmı yer yer
Sincabi ziyalarla güler zirvelerinde
Bir zühre-i a'şâra koşar zıll-i serinde,
Hûlyâ-yı esatir gibi perran mavi sisler,
Pür-nâz ü şegafsahn-ı mesâfâtmı gizler.
Bir sütre-i ebyazla nümâyân ulu dağlar,
Mâtemgede-i şi'r-i melalim gibi çağlar!
Yaralar, o derin makber-i a'sâr u hülâya(?)
Her şeb uyutur ra'şe-i esrarını güya,
Arzın daha ilk reng-i niyaz ve eleminde,
Şi'rin ezeli hande-i rüyayı feminde,
Bir hilkat tabında sana verdi semalar
Elvanı şafak, bâdı sabâ, ufku ziyalar
Fahrmdaki âhû-yu semâ, duhter-ı âsâr,
Rüya-yı kebûduyla kılar handeler îsâr,
Yüksek tepelerden süzülen karlı meyaha,
Baygın derelerden uçuşan hüsn-ü tebâhâ.
Yolar geceler bûse-i havâbisini zehre,
Dâmân-ı nigârmdan akan bir ulu nehre.
Bir bülbül-i zara uzak bahçelerin var.
Kühsâr-ı siyahında gümüş çağlayan ağlar.
Ufkunda nihân samt-ı âsiri-i mesâya,
İthaf ediyor ferşini her tûde-i saye.
Süsler gülen ib'âdıru âvâre çiçekler,
Koynunda gezen sisleri rüya ile besler.
Hülyâ-yı serabı gibi lerzân mavi sisler,
Bir pâzde-i şi'r ü gamın ye'sini gizler.
Nâim eteğinden dolaşan buzlu arasalar,
Leylin o donuk lerziş envârını saklar.
Her menba-i sîmîn ki fecrin kehrile,
Pür-hande sabâlar dokunur reng-i periyle.
Hüsnün ezeli nûr-u ilâhiye bürünmüş;
Eshârma şi'rin leb-i envârı sürünmüş.
Füshatgede-i nâz u şegafdârm içinde,
Elvanını okşar gehi bir mâh-ı fesurde.
İfâk-ı haririnde uçan rîze-i elmas,
Hülyâ-yı serabınla seni ettirir ihsas,
Yüksek tepelerden süzülen karlı miyâha
Baygm derelerden uçuşan hüsn-ü tebâha
Mayıs-1329 (M. 1913)