onsuzlugun ilk gunu

bol bol yazarsın onsuzluğun ilk gününde.
oh ne iyi.
(bkz. her ayrilik bir kitaptir).

ilk gece zordur

arada düşünmek yeterlidir bence.
(bkz. basina gelmeyen anlayamaz)

düşünme; sadece hisset, böceklerde öyle yapıyor...

onsuz ilk günü, belki sadece o günü, s'onsuzluk yaptıysan adak hüzüne bulanıp...yerme kendini yenildim diye gururuna...yaşanmışlığa, an'ların 'anı'lara dönüşmesine değmiş demektir...üzülmüşsen ardından aşka hakkını verdin demektir...taze cesedine adadığım hüzün, kendimi parçalayışım, yokluğunda ki yokluğum değil...henüz yeni gömdüğüm aşkın kutlu ayini..

sonraki günlerden bir gün.
aslında mesele şudur, büyük şair murathan mungan şunu demiştir mealen.
elbette unutulur.
ama gün gelir de bir gün hatırlayınca
hafif de olsa bir kanayış vardır.
o da yoksa eksilmiş filansınız.

evet de onsuzluk filan bana daha çok eroin filanı andırıyor.
ya da sigara...
yani ki bağımlılıktan ileri gelen bir kendini sevme dürtüsü.

önemli olan o değil sizin kendiniz olduğunuz filan.
biraz bencilce.
e zaten her şey azbuçuk bencilcedir.

yani ki, kutsamak; dolayımsız kutsama. çok kaba çok duygusuz bir tabir olacak, iktidar edilenin muktedire duyduğu sevgi biçimidir.
ve kişioğlu kendini bu bağlamıyla kendi istemiyle iktidar edilen yapar.
sıkılmamak elde değil bu güç dengesini bilip de yaşıyor olmak.

dememizin özü, özümüzün demesi şudur kısacanın kısacası:
eğer seviyorsanız yenilmişsiniz demektir.
ve elbette bu bağlamda aşk tek kişiliktir.
çünkü iki tarafın da yenildiği bir ilişki yoktur yeryüzünde.
ha elbette giden de kaybeder kalan da.
mesele şu ki; kalan ezilmiş bir böcektir (kafkavari böcek manası ile)
çok keskin ve çok biçimsiz konuşuyorum. ama dünya zaten bu biçimsizlikten ibaret değil midir:
o halde yenilmeyeceksin.
kalmayacaksın...

ölene selam olsun.

hücerelerimden taşan kalabalığını gözyaşımla öptüm, taze cesedine adak hüznüme bulanıp...