sarhos atlar zamani

filmin medîsi içimin kanayan yarası olmaya devam ediyor. sakat, çaresiz, fakir, sessiz, kimsesiz.

""bahman ghobadi"" nin ilk uzun metrajlı filmi sarhoş atlar zamanı isminin vuruculuğuyla başlıbaşına bir sessizlik şaheseridir. naturalliğin doruk noktasındadır zira film. baştan sona müziksiz bir müzik oluşturan ghobadi iran ırak sınırında yaşayan ve geçimini kaçakçılıktan sağlayan ailelerden birine kamerasını çevirmiştir. filmin oyuncuları çok doğaldır zira oyuncuların hemen hemen hepsi sahiden o işi yapan kişilerden seçilmiştir. kürt bir ailenin dramını anlatan bu film sessiz olduğu kadar sözsüzdür de. doğuda doğup büyüdüğüm için filmin bir çok sahnesini bizzathi yaşamışım gibi oldu. gerek sofraya oturuş gerek zor koşullarda hala yaşamını ikame etme çabası gerekse acının izleri. ayoup filmin başkahramanıdır. anne babası öldüğü için amcasının himayesinde kaçakçılık işine başlar. çünkü bakmakla yükümlü olduğu bir sakat kardeşi ve bir ablası vardır. oldukça fakir olan bu aile sakat kardeşin iyileşmesi için gerekli parayı bulamamaktadır. bu yüzden ayoup'un ablası emine sakat kardeşinin tedavisi karşılığında ıraklı bir adamla evlenmeyi kabul eder. yola çıkılır iran'dan. soğuktan ölmesin diye atlar atlara şarap - viski içirilir. filmin ismi de bu enstantaneden gelir. belgesel havasında olan bu film savaşın izlerine, yoksulluğun amansız acısına tanıklıktır. üstelik oyuncular sahiden yoksuldur. bu bir gerçekliğin insanın suratına çarpmasıdır. mesela söylenen o ki o sakat çocuk hala tedavi edilmemiştir.
acının izleğine sarhoş olan bizlerin bu görsel enformasyon'da kalpsizliğimizle tekrar karşılaşıyoruz bu filmde. kalbimiz nerede tanrım derken sahici miyiz onu da bilmiyorum.

demem o ki kamerana sağlık ghobadi. acına sağlık kürt çocukları...

a time for drunken horses

Dema hespen serxweş

sessiz ve derinden.
sarhoş atlar, çünkü soğukta şarap içiriyorlar atlara donmasınlar diye.
müziksiz ama kanırtıcı