sehirlerarasi otobus yolculugu

her seferinde bidaha asla dediğim binince hele bide geceyse intiharın nefesi her an ensemde hissetiğim ... berbat anlar

otobüs yolculuğunu sevmem. bir otobüs dolusu insanla seyahat etme fikri hoşuma gitmez. gemi seyahati daha çok hoşuma gider, hareket serbestisi vardır. bandırma feribotu'nun en üst katı hem ferah, hem de manzarayı seyrederek gidiyorsun. uçak yolculuğunu mesafeyi kısalttığı için tercih edebilirim. uçak beklerken kahve içmenin zevkini hiç bir şeye değişmem.

18 saat.
hiç bir molada inmeden de geçti, her fırsatta inerek te...
komple uyanık da geçti, komple uyuyarak ta...
hiç konuşmadan da geçti, hep konuşarak da...
kazasız belasız da geçildi, yolda da kalındı...
yandakinin üstüne abanarak ta uyundu, yandaki tarafından abanılarak ta...
bir koltukta iki kişi de gidildi, iki koltukta bir kişi de...
bebekler ağladı da, hiç bebek olmadı da...
aynı koltuk iki kişiye de satıldı, üç kişiye de...
üstünüze kahve döken muavin de oldu, dökmeyen de...
yolda valizi alıp otostop çekmek de icabetti..
gelmeyen otobüs için firmayla didişmek te gerekti...
mola yerlerindeki yemeklerin hazmedildiği de oldu, dışarıya iade edildiği de...
molada -30'da da tuvalete gidildi, +45'de de...
18 saat 24 saate de uzadı, daha daha da uzadı...
virajların mideyi altüst ettiği de oldu, hiç dokunmadığı da...
muavin koltuğuna da oturuldu, koridora boydan boya uzanıp yatıldığı da oldu...
uyurken kaplanın kükreme seslerini çıkaran yol arkadaşının tanımamazlıktan gelinmesi de icabetti, ve dolayısıyla yol boyu uyanık olunması da...
şoförle muavinin yolcu dövüp valiziyle dağbaşında bırakıldığına bile şahit olundu...

15 yıl.
git. gel. git. gel.
tek servislik arkadaşlıklar (aha! fayt klabdan çalmış. biz de yedik)
"her türlü" uyumak.
yanında kitap ve müzikçalar bulundurma refleksi geliştirmek.
15 yıl. kıçının, ortalama bir otobüsün her oturağında (şoför koltuğu hariç, muavin koltuğu dahil) iz bırakmış olması.
bir de öncesinde/sonrasında servise binmesi var.
monitörde bin yıllık filmler. eskiden vhs koyarlardı, sonra vcd'ye döndüler. dvd şimdi.
24 numara en iyisidir bence. kimse üzerine koltuk yatıramaz ve tv monitörünü de en önde görürsün. üstelik cam kenarı.
-pardon
-buyrun
-benim yerimde oturuyosunuz da
-... aksilenmeler, kıllanmalar, uyuz mırıldanmalar, homurdanmalar daha doğrusu
-24 numaraydı benim
- ...biletini çıkarıp kontrol etmeler. gördün mü seninkisi 23miş. dallama seni. çekil ordan. hayatta kaptırmam. kapitalizmin elinde büyüdüm ben.
top kek.
kaal-vee ça-buk çorbaa ikram edildiğine rast geldim ben bee ne diyosun.
bi kere de valizimi verip otobüsü kaçırmıştım. gitmişti. valizimle birlikte.
tuhaf.

15 saatlik yol gelir aklıma daha aşağısı olmaz,gece yolculukları,mevsim yaz olsada soğuk mola yerleri,put kesilip izlediğim filmler-ki çoğunu daha önce izlemişimdir-şöförün sigara dumanıyla bölünen uykum,sonra konya ovası-dolunay da varsa daha bir güzel olur-sonra tüm yeşilliğiyle bolu,istanbul il sınırı ve sabahın ilk ışıklarıyla köprü...işte beni en çok mutlu eden şehirler arası yolculuk istikameti,ya da tam ters istikamet bu ruh halime göre değişiyor...BİR TEK ŞEY DEĞİŞMİYOR O DA GİTTİĞİN YER YANİ EVİN...VE BEN ARTIK EVİMİN NERESİ OLDUĞUNU BU KİLOMETRELER ARASINDA BULAMIYORUM.

umut sarıkaya'nın bayram öncesi uykusuz'da çıkan bir karikatörü: efendim en küçük arada bile yurrak gibi dışarı atlayıp sigara içmeye çalışan kitleyi nasıl dağıtacağımızı bulduk. kolonya püskürtüyoruz. fıs fıs. ''oy gözümmm''

urfa-diyarbakır, diyarbakır-erzurum arasında; camları buzlanmış o küçük köy minibüsünde ve türküler eşliğinde epey zevkli olsa da.. gurbet ve yalnızlık acıtır insanı, bir otobüsün on numaralı koltuğunda.

koyar....geride iyi kötü acı tatlı anılar bırakırsın terminale geldiğinde...çantanı hazırlamışsındır o çantaya eşyalarla beraber girer duyguların da taşırsın onları kendinle beraber...her yol yeni insanlardır yeni heyecanlar ve yeni bekleyişler....

bana kalırsa sıkmaz otobüs yolculukları iğrenç olsa da kahveni yudumlarsın karşıladığın manzaraya dalar gidersin 500bininciye görsen bile.yol hayat olur benim için işte o anda,dönüp bir arkana bakarsın,geride kalan yol ardında bıraktıklarındır,önündeki karşına çıkacak yenilikler.ve bekleyiştir otobüs yolculukları,bazen güzel birşey bazense bir nefret karşılar seni...adımını atarsın otobüsten aşağı,bir sonraki yolculuğuna kadar....

sehirler arasi yolculuklarda..teker dönmeye basladigi anda...yüzüm pencereye dönük zamani kaybederim..
sadece ben varimdir.
(pencere kenari tercihimdir bütün yolculuklarda kara-hava,eger pencere kenari bana düsmemisse kendi pencereme dönerek zamani uykuya satarim.)

lisedeyken 4 arkadas tatıle gıdıyoruz yazın,hava baya sıcak,bazı insanlar ayakkabılarını cıkarıp öle oturuyorlar otobüste,bizim arkadasta ayakkabısna bısey girdiği için çıkardı birden muavin geldi yasak ayakkabı cıkarmak napıyorsunuz otobüsün içinde çok koku oluyor falan diye sinirlendi dedik baksana bir sürü kişi var çıkaran adamın yanıtı
-onların ayağında çorap yok sende çorap var çok koku yapar çorap hemen giy ayakkabını.

alkışlamıştık adamı