senol onsel

(bkz. kısa film senaryosu)

(bkz. azrail gelince soylenenler )

(bkz. balık avlamayan balıkçı)

bir kısa film senaryosunu okudum. insanın daha özelde entellektüel'in kendini seyrettiği bir ortam. türk işi entellektüel'in varoluş buhranı... çelişki merkezli bir yapısı vardı. filmi çekilebilirse küçük ve anlamlı bir tutunamayanlar çıkabilir...

birazdan gidip çalışmadığım için kendisinden fırça yemek durumunda olduğum hoca.
yapma hocam hayat zor, çalışmak daha zor.

kendisi has trabizonludur. ankara'da okumuştur. ama ne yalan söylim ankara'dan değil de istanbul'dan izlenimi verir. öğrenciler ile bir arkadaş bir dost imişçesine diyalog kurar. kibirli değildir. çehov hastasıdır. ihsan oktay anar okurudur aynı zamanda. sadece büyüklere değil, küçüklere de ders vermektedir. beraber kurduğumuz ekipte umuyorum ki haziran sonuna doğru "keşanlı ali destanı" isimli haldun taner'in yazdığı oyunu oynayacağız. biraz gayret edersem bir rol kapabileceğim inancındayım kendisinden(burası hocaya yağ çekme bölümü oldu). çalışmalar esnasında epey yorulur, çay ve sigara molası vererek biz öğrencileri sevindirir. vs vs.
ara ara anlatmaya devam edeceğiz efendim.
şimdi kesanli ali destani'na geçelim.

bu aralar beni yontmakla uğraşan tiyatro hocası.

Plugin <em></em> Not Found

ekşi sözlükte şunlar yazılmış
salı ve perşembe akşamları yaramaz öğretmenlere; başlangıcından zamanımıza kadar tiyatro ile ilgili kuramlar anlatan, aynı zamanda da oyunculukla ilgili ipuçları veren oyuncu. sempatik, sabırlı insan. havasında olduğu bir güne denk gelirseniz sınıfında sıkılmak pek olası değil, bir şekilde komiklik yapıp negatif enerjinizi değiştirebilir. gülümsemesi sevimli, dikkatli insan, gözünden ve kulağından pek bir şey kaçmıyor

eklemekte yarar var; cumartesi pazar ve pazartesi çarşamba gruplarına da ders vermektedir.

edebiyatçı yönü de varmış;
ADINA SAVAŞ DEMİŞLER

Çocukluğumu çalıyorlar, kimse yok mu? Mahallede oynadığım üç karış, dört fondik misketlerimi çocukların tepesine bomba diye atıyorlar. Patlamayan bombaları bulan benim coğrafyamın çocuklarına kazan çömlek patlatıyorlar.
İlk gençliğimi çalıyorlar, kimse yok mu? Boş arsalarda tahta kalelere çekilen şutlara doksana giderken uçtuğum toplarla, ölümü kanıksamış bir ulusun başına yıkıyorlar evlerini, kilometrelerce öteden.
Gençliğimi çalıyorlar, kimse yok mu? Ateş yakıp gizliden içki içtiğimiz yaz kumsallarında, dalgakıranların üzerinde, vahşet sarhoşluğu bir zorbalıkla, öldürüyorlar hiç sarhoş olamamış dostlarımı.
Ve ben, gaspedilmiş bir orta yaş sendromuna, Vietnam sendromunu karıştırıyorum Hakkari’de boşaltılmış bir köyde. Kimse duymuyor beni artık biliyorum. Sadece yazmak geliyor elimden. Unutulmuş bir vatana üzülüyor, bu sayfaları rüzgara savuruyorum. Rüzgarı alıyorum arkama; bombaya, tanka, topa karşı...Çünkü biliyorum ki beni duymayanlara, karşılarından esen rüzgar, barut ve yanık et kokusunu ulaştıracaktır.

Tuğrul Şenol Önsel