türk çocuklar kürt çocuklar şair çocuklar

fark felsefesi:romantik açılım:derin körlük:genç şaire öğüt:unutma

“Çocuklar benim ahbabım, arkadaşlarım” diyen bir bilge Yaşar Kemal. Dün, 23 Nisan vesilesiyle 9 yaşındaki Helin Zeynep Miser’le yaptığı şahane röportajı Radikal’in verdiği ekte okudum. Bayram sabahı televizyon karşısına oturmuş Resmî Gazete sıkıntısı veren törenleri izlerken, buz gibi limon kolonyası etkisi yaptı sözleri.

“Biz şu anda dünyadaki uygar ülkelerden daha az uygarız. Onun için çocuklara bunu söylemiyorlar. Oysa çocuklara söylemeli esas bunu, büyüdüklerinde şaşırmasınlar” diyor büyük yazar. Bu en büyük yalanı deşifre ettikten sonra lafı 23 Nisan’ı cezaevinde geçiren Kürt çocuklarına getiriyor. “Polise taş attıkları için çocuklar tutuklanıyor. Bugünkü yöneticiler işine gelmediği zaman çocukları da hapsediyor. Çocukları hapsetmesinler diye, ‘Çocuklar bu işlerle uğraşmayın’ demekten başka bir şey gelmiyor elimden. Ayıp oluyor bu da çok; çocukları küçümsemek oluyor (...) Benim için çocuk, çocuk değildir, bizim gibi insandır.”

XXX

İstanbul’daki çocuklar bu 23 Nisan’da garip hareketler yapıp, tuhaf şiirler okumaktan kurtuldu yağmur sayesinde. Ama Diyarbakır’daki çocuklar bayram hediyesi kontenjanından hapis cezası almaktan kurtulamadılar. Polise taş attıkları için örgüt üyeliği ve örgüt propagandası suçlamasıyla yargılanan altı çocuktan biri yedi yıl, üçü altı yıl, ikisi on ay ceza aldı.

En tahammül ötesi olan durum ise bu çocukların tıpkı yetişkinler gibi Terörle Mücadele Yasası’na göre yargılanıyor olmaları. Yani polise taş atan veya slogan atan çocukla silahlanıp dağa çıkanı adaletin o şaşmaz terazisi aynı kefeye koyuyor. Aydınlar bir süredir “Çocuklar İçin Adalet İstiyoruz” grubu adıyla bu düzenlemenin değişmesi için uğraşıp didiniyor ama maşallah yüce Meclis’ten tık yok.

Düşünüyorum, düşünüyorum içinden çıkamıyorum bu işin. Hadi adalet, vicdan filan umurunda değil bu memleketi yönetenlerin. Ama en azından devlete karşı potansiyel düşman yetiştirme endişesiyle bir şeyler yapar insan yahu. Bugün okulda olmak yerine, cezaevinde yatan bu çocuklar herhalde üç beş sene sonra “vatan sağolsun” deyip yaşadıklarını unutuvermeyecek. Olacağı şu. Tıpkı 12 Eylül sonrasında Diyarbakır Cezaevi’nde PKK’nın serpilmesini sağlayan süreç gibi, bu gidişle ileride de bilmem kaçıncı Kürt isyanı ne yazık ki bu çocuklar üzerinden anlatılacak.

Ama nedense bu durum bir türlü idrak edilemiyor. Artık kavrama güçlüğü mü var devletin, niyeti mi yok ona siz karar verin. Bu idrak meselesinin en şahane örneği de önceki gün altı çocuğa hapis cezası veren Diyarbakır 6. Ceza Mahkemesi’nde yaşanmış zaten. Çocukların avukatları duruşmada, “Bayramda çocuklar devlet büyüklerinin makamına otururlar. Bugün yargılanan bu çocuklar da mahkeme heyetinin yerine otursa heyete ne ceza verirler” sorusunu yöneltmişler. Mahkeme başkanı bu soruya, “Çocukların bize ceza vereceklerini düşünmüyoruz” diye cevaplamış.

Tabii emin olun öyle yaparlar, içeriden çıkınca bayramlarda elinizi öpmeye gelirler hatta !

XXX

Dedim ya düşün, düşün bir türlü çıkamıyorum bu işin içinden. Asabım iyice bozulunca da açıyorum başucumda duran kitaplardan birini, avuç içlerinde taş izi bulunmaktan suçlu bulunup, bayramı demir parmaklıklar arasında geçiren yaklaşık 500 çocuğa ithafen “Şair Çocuklar”ı okuyorum:

“Rüzgâr eser, rüzgârın basit hareketlerini basit bir şekilde anlarlar, rüzgârın ruhunu görürler, sonra bize dönüp bu ruhun yaptığı kahramanlıkları bir bir anlatırlar, büyükler anlatılanları dinleselerdi, oradaki metafiziği görebileceklerdi. Bazı çocuklar bunu yaparlar, onlar şair çocuklardır, hepsi şair olur mu bilemeyiz, ama Kürtlerin bir sözü var, rüzgârı gören Allah’ı görür diye, Allah’ın toparladığı cismin boşluğunu da, işte bunu gören çocuklara biz Esrârîler, kendi aramızda şair çocuklar diyoruz, şair çocukları gördüğümüzde biz onları kolluyoruz.”*

* Ahmet Güntan – Esrârîler - YKY