viyana sendromu

valla gençler unutmuşa benzer. neden derseniz oralarda bir fırın hadisesi olmuş muhasara esnasında. bir türlü yerini bulamadım. anlatan türk milleti'nden genç bir fertti üstelik. viyanalı 'ne, ha, fırın mıı, o da nesi?' diyor veya başka bir yer tarif ediyor çünkü:)
hikaye şu: muhasara esnasında fırınının altında bir dehlizde saklanan osmanlı askerlerini farkeden fırıncı derhal viyanalı askeri makamları haberdar ediyor. tabii dehlizin giriş çıkışları kontrol altına alınıp, bizimkiler bertaraf ediliyor hemen. fırıncıya ödül veriliyor, fırınını büyütüp işleri açılsın diye, düşünün büyük reklam:) orada bu olayı temsil eden heykel varmış, göremedik. fırın da oranın en meşhur müessesesi haline geliyor.

avrupalı viyanayi asla unutmaz.
osmanlıyı unutmaz.
(bkz. islamfobia)

viyana'dayken arsenal askeri müzesi'ni sorduğumda viyanalı vatandaş 'başka gezecek yer bulamadınız mı' der gibi gibiydi:) o millet ki bu işleri unutmuş, biz hala osmanlı izlerini arıyoruz oralarda. belki de bunun nedeni osmanlı'nın bizden önce girdiği, kültüründen izler bıraktığı avrupa hayali çok yakın olduğundandır:)

milli maclarda hatirlanir.
işte toplumsal hafiza budur yaw denir.

çanakkale ve kurtuluş savaşını sendrom olarak görürsek-ki yunanlılarla ingilizlerin görmesi doğaldır da biz niye'öff nepçim yendik yaa adamları,denize döktük resmen yaaa' diye ağlayalım anlaşılmıyor- viyana sendromumuz olamazdı.

viyana osmanlının batıya doğru genişlemesinin son aşamasıdır yanılmıyorsam ve arada milli maç falan oynanmayacaksa adı sanı pek geçmez bizde.nerden sendrom olmuş onuda anlayamadık?

(bkz. viyana geçilmez)

valla maşallah küffar ikinci cihan harbi'nin travmasını atlattı. biz hala viyana'dayız. çanakkale, kurtuluş savaşı.. bunları saymıyoruz. nice sendromlara, sağlık ve sıhhatle.. amiin!

Türklerin ulusal pisikolojisinin en sorunlu eşiklerinden ya da kuyularından bir tanesidir. Sosyal pisikolojiden anlayanlar kuyunun derinliğini tahmin edebilir.